تبلیغات
ذی طوی - خلاصه ای از بیانات استاد مهیار در حلقه معرفت، مربوط به تاریخ 93/02/29
http://www.jonbeshnet.ir/sites/default/files/media/image/1256_30805.jpg


موضوع : پند از گذشته برای رسیدن به کمال

رهروان ولایت ـ زندگی سرشار از کامیابی‌ها و ناکام شدنها است. لحظات سخت شکست، تلخ؛ و تجربه های شیرین پیروزی همیشه خواستنی است؛ اما همیشه یک دغدغه در نهاد ما می‌باشد. آن دغدغه‌ی مبتلا نشدن دوباره به شکستها و ناکامی‌ها و از دست نرفتن پیروزی‌ها و کامیابی هاست. گاه دغدغه‌ی ما در مورد دیگران است. عزیزی که نمی‌خواهیم دچار آسیب شود و در پی خوشبختی اوییم...
براستی چگونه می‌توان به این مهم نایل شد؟ در یک کلام با تربیت صحیح خود و دیگری. حال سوال دیگری رخ می‌نماید و آن این‌که: این تربیت با چه روشی محقق شود تا موفق باشد؟ در پاسخ می‌توان گفت که یکی از منابع بسیار خوب و اثرگذار در این زمینه قرآن کریم است. قرآن با امتحان خوبی که در تربیت پست‌ترین انسانها داشته و توانسته آنها را به اوج کمالات برساند می‌تواند نقشه‌ی راه خوبی برای توفیق در این راه باشد.
یکی از روشهای تربیتی قرآن روش تذکر است. تذکر یعنی یادآوری گذشته. این شیوه یکی از بهترین شیوه‌ها در کار تربیت است که به‌شدت به‌کار مربیان مختلف می‌آید. سخنوران دینی و اخلاقی، مربیان تربیت، پدر و مادر و خلاصه هر ناصح و خیرخواهی می‌تواند از رهگذر این شاهکار به امر مهم تربیت راه یابد.
یک سوال اساسی این است که چگونه از این روش استفاده کنیم؟ شیوه‌ی عملیاتی ساختن این روش چیست؟ با تامل در قرآن کریم می‌بینیم که قرآن با چند شیوه این روش را انجام می‌دهد. گاه ارجاع به گذشته، گاه توصیه و سفارش، گاه موعظه، گاه از تمثیل بهره می‌جوید، گاه با مواجهه‌ی با وجدان به این مهم اقدام می‌کند. گاه انذار و تخویف، سختگیری و فشار و گاه هم برخورد قهری شدید.
همانگونه که عرض شد برخی اوقات با شیوه‌ی ارجاع به گذشته، قرآن کریم به تربیت متربیانش می‌پردازد. در این شیوه در یک صورت می‌توان افراد را به زندگی شخصی و رفتارشان درگذشته ارجاع داد. قصه‌ی حضرت آدم و حوا را که فراموش نکرده‌ایم!
فَدَلَّئهُمَا بِغُرُورٍ  فَلَمَّا ذَاقَا الشَّجَرَه بَدَتْ لهَُمَا سَوْءَاتهُُمَا وَ طَفِقَا یخَْصِفَانِ عَلَیهِْمَا مِن وَرَقِ الجَْنَّه  وَ نَادَاهُمَا رَبهُُّمَا أَ لَمْ أَنهَْکمَا عَن تِلْکمَا الشَّجَرَه وَ أَقُل لَّکمَا إِنَّ الشَّیطَانَ لَکمَا عَدُوٌّ مُّبِینٌ؛ و به این ترتیب، آنها را با فریب (از مقامشان) فرودآورد. و هنگامی که از آن درخت چشیدند، اندامشان [عورتشان‏] بر آنها آشکار شد و شروع کردند به قرار دادن برگهای (درختان) بهشتی بر خود، تا آن را بپوشانند. و پروردگارشان آنها را نداد داد که: «آیا شما را از آن درخت نهی نکردم؟! و نگفتم که شیطان برای شما دشمن آشکاری است؟!» [1]
البته گاهی ارجاع به گذشته‌ی خود نه به دلیل غفلت زدایی و یادآوری خطاهای گذشته بلکه برای اطمینان بخشی و امیدوار کردن نسبت به آینده است. [2]
صورت دوم در شیوه‌ی ارجاع به گذشته آن است که به گذشته‌ی افراد در حیات جمعی و اجتماعی برخورد کنیم و وضعیت قبلی آنان را یادآوری نماییم.
وَ اعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمیعاً وَ لا تَفَرَّقُوا وَ اذْکرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ عَلَیکمْ إِذْ کنْتُمْ أَعْداءً فَأَلَّفَ بَینَ قُلُوبِکمْ فَأَصْبَحْتُمْ بِنِعْمَتِهِ إِخْواناً وَ کنْتُمْ عَلی‏ شَفا حُفْرَه مِنَ النَّارِ فَأَنْقَذَکمْ مِنْها کذلِک یبَینُ اللَّهُ لَکمْ آیاتِهِ لَعَلَّکمْ تَهْتَدُونَ [3]

--------------------------------------

پی‌نوشت:
[1] سوره اعراف آیه 22
[2] مثلا می‌توانید سوره‌ مبارکه‌ی ضحی را ببینید
[3] سوره آل عمران 103






طبقه بندی: استاد مهیار، 
برچسب ها: پند گرفتن از گذشته، روشهای تربیتی در قرآن، مطالعه تاریخ،
داغ کن: داغ کن - کلوب دات کام