تبلیغات
ذی طوی - خلاصه ای از بیانات استاد جمالی فرد در حلقه معرفت، مربوط به تاریخ 93/03/04
امام موسی بن جعفر کاظم علیهما السلام


موضوع : چاره‌ای جز زندانی کردن نداشتند!

رهروان ولایت ـ در این جلسه به مناسبت شهادت امام موسی الکاظم علیه‌السلام در مورد آن حضرت مباحثی مطرح شد.
ابتدا خلاصه‌ای از زندگانی ایشان بیان گشت:

نام:موسی‏ بن جعفر.

کنیه: ابو ابراهیم، ابوالحسن، ابوالحسن اوّل، ابوالحسن ماضی، ابوعلی و ابواسماعیل.

القاب: کاظم، صابر، صالح، امین و عبدالصالح و آن حضرت در میان شیعیان به «باب الحوائج» معروف است.

تاریخ ولادت:هفتم ماه صفر سال 128 هجری. برخی نیز سال 129 را ذکر کردند.

محل تولد: ابواء (منطقه‏ای در میان مکه و مدینه) در سرزمین حجاز (عربستان سعودی کنونی).

مدت امامت:از زمان شهادت پدرشان، امام جعفر صادق علیه‌السلام، در شوال 148 هجری تا رجب سال 183 هجری، به مدت 35 سال. آن حضرت در سن بیست سالگی به امامت رسیدند.

تاریخ و سبب شهادت: 25 رجب سال 183 هجری، در سن 55 سالگی، به‏ وسیله زهری که در زندان سندی بن شاهک به دستور هارون ‏الرشید به آن حضرت خورانیده شد.

محل دفن: مکانی به نام مقابر قریش در بغداد (در سرزمین عراق) که هم اکنون به «کاظمین» معروف است.

روایت شده است کـه حـضـرت کاظم علیه‌السلام زیاد دعا می‌خواند، و عرضه می‌داشت: اللّهمَّ إنّی أسألُک الرّاحَه عِندَ المَوتِ وَالعَفوَ عِندَ الحِسابِ؛ بار خدایا، راحتی در هنگام مردن، و عفو و بخشش در هنگام حسابرسی را از تو مسألت می‌کنم. و این جمله را تکرار می‌کرد. [1]

یکی دیگر از دعاهای آن حضرت این بود: عَظُمَ الذَّنبُ مِن عَبدِک فَلیحسُنِ العَفوُ مِن عِندِک؛ گناه بنده تو بزرگ است و عفو و گذشت از جانب تو نیکوست. [2]

آن حضرت از خشیت خدا چندان می‌گریست که محاسن او از اشک تر می‌شد. هیچ کس به اندازه ایشان به خانواده و خویشاوندانش رسیدگی نمی‌کرد. شب هنگام به فقرای مدینه سرکشی می‌کرد و زنبیلی پر از درهم و دینار و آرد و خرما با خود می‌برد و بر درِ خانه‌های آنان می‌گذاشت و آنها نمی‌فهمیدند که این پول و اجناس از طرف چه کسی آمده است. [3]

در این روایت هم ارتباط این امام همام با خداوند مطرح شده است و هم ارتباط با خلق خدا، هم از جهت عبادت، عبادت را انجام می‌دادند و به فقرا کمک نموده و همچنین به فامیل هم رسیدگی داشته است.

حسن بن محمّد بن یحیی علوی می‌گوید جدّم برایم از حضرت موسی بن جعفر علیهما السلام نقل کرد که: یدعی العَبدُ الصّالِحُ مِن عِبادَتِهِ وَاجتِهادِهِ موسی بن جعفر را به خاطر سختکوشی و شدّت عبادتش، عبد صالح می‌گفتند. [4]

نکته دیگری که بیان شد مطلب جانسوزی است، که از عبادت امام کاظم در زندان حکایت می‌کند و آن اینکه ثوبانی نقل کرده ابوالحسن موسی بن جعفر، به مدّت ده سال و اندی، هر روز پس از بالا آمدن آفتاب به سجده می‌رفت که تا هنگام ظهر سجده اش به طول می‌انجامید. بِضعَ عَشَره سَنَه کلَّ یومٍ سَجدَه بَعدَ ابیضاضِ الشَّمسِ إلی وَقتِ الزَّوالِ ثوبانی گوید: گاهی اوقات هارون روی بامی که مشرف بر زندان امام کاظم علیه‌السلام بود می‌رفت و حضرت را در حال سجده می‌دید. یک بار به ربیع گفت: این جامه‌ای که هر روز در آن جا می‌بینم چیست؟ ما ذاک الثَّوبُ الَّذی أراهُ کلَّ یومٍ فی ذلک المَوضِعِ؟ربیع گفت: ای امیرالمؤمنین، آن جامه نیست بلکه موسی بن جعفر است که هر روز بعد از طلوع خورشید تا هنگام ظهر به سجده می‌افتد. ربیع گوید: هارون به من گفت: براستی که او از راهبان بنی‌هاشم است. من گفتم: پس چرا در زندان عرصه را بر او تنگ کرده ای؟! گفت: هیهات که چاره‌ای جز این نیست. [5]

و در پایان به روایتی از حضرت اشاره گشت.

الإمامُ الکاظمُ علیه‌السلام: انتظارُ الفَرَجِ مِن الفَرَجِ؛ امام کاظم علیه‌السلام: انتظار فرج خود، گونه‌ای گشایش است. [6]

-------------------------------------------------

پی‌نوشت:
[1] کافی ج 3 ص 323
[2] بحار الأنوار ج ‏48 ص 101
[3] إرشاد ص ۲۹۶
[4] عوالم العلوم و المعارف ج‏21 ص 24
[5] بحار الأنوار ج ‏48 ص 220
[6] الغَیبه للطوسی ص ۴۵۹






طبقه بندی: استاد جمالی فرد، 
برچسب ها: امام کاظم، امام موسی بن جعفر، زندگانی امام کاظم، درباره امام کاظم،
داغ کن: داغ کن - کلوب دات کام